Over mij

Hallo mensen, ik ben Kees Klaassen en een groot fan van de wielrensport. Met dit blog wil ik u alle informatie vertellen over deze prachtige fiets sport. Regelmatig zal ik een blog posten met veelzijdige informatie over deze prachtige sport.

Read More

Delta Tour Zeeland

Delta tour zeeland is van oudersher een wielren evenement in de provincie Zeeland en werd gehouden rond juni van elk jaar. Deltatourzeeland trok jaarlijks tienduizenden wielrenfans uit de gehele wereld naar dit prachtige evenement. Vandaar dat ik voor deze titel heb gekozen.

Read More

Meer informatie fietsen

Door jarenlange ervaring met deze passionele sport ben ik het meeste wel wijs geworden en kan ik met een vertrouwd hard zeggen dat ik een verzameling heb gemaakt van alle goede fiets linkjes!

Read More

Massa spurt

De massaspurt. Niet sprint maar spurt want spurt is een Vlaams woord en in de koers spreekt men Vlaams. Geen Nederlands. Punt. Tijdens de massaspurt, of beter gezegd tijdens de voorbereiding van de massaspurt zit ik gefascineerd te turen naar het beeldscherm. Niemand moet mij dan ook storen in het kijken naar dat beeldscherm. Of je moet een chagrijnige snauw voor lief nemen. Niet omdat ik zo’n onaardige jongen ben maar niets boeit mij meer dan het gewriemel, getrek, gevloek en getier in de voorbereiding tot de massaspurt. Als de kamikazepiloten zich aan het front gemeld hebben  maak ik een extra zintuig aan. Die heb je namelijk nodig als je alles wil zien en niets wilt missen tijdens het gekkenwerk in de ultieme kilometers. Daar kan geen massahysterie op Alpe d’Huez, chaotische idioterie op de Koppenberg of venijnige demarrage op de Cauberg tegenop. Zeker in deze Tour ben ik erg verwend geraakt met elke dag een spurt op het scherpst van de snede. Door het ontbreken van de Petacchi’s van deze wereld zijn de massaspurts chaotischer dan ooit tevoren en zo zie ik ze graag. Het ontbreken van de ‘trein’ begint een type als Boonen mateloos te frustreren. Telkens begint hij te laat te spurten omdat de Bom van Balen niet vanaf de tweede rij durft te komen. Bang om ingesloten te raken wat begrijpelijk is maar in deze Tour niet de juiste tactiek blijkt. Freire en McEwen bewijzen dat eigen initiatief loont. Ietwat overtrokken maar je kunt de spurts in de eerste week vergelijken met die bij de amateurs. Ook daar moeten de spurters vechten voor hun plek en treintjes komen in de clubcompetitie al helemaal niet voor. Geweldig! Wat wel erg jammer is dat de spurts in de Tour minder in beeld gebracht worden dan bijvoorbeeld in de Giro. In Italië scheren de heli’s bij wijze van spreken over de helmen van de renners heen, waardoor het ijzingwekkende geduw en getrek prachtig in beeld gebracht wordt. Een vaste camera die de laatste tweehonderd meter met de sprinters meerijdt zou ook spectaculaire beelden opleveren. Het zijn maar ideeën…

Saai noemen velen de eerste week van de Tour. Tjah, dat is het ook. De hele dag naar een kansloze vlucht koekeloeren van een stel dappere Fransozen is geen sinecure. Het toch niet onaardige Bretoense landschap ten spijt kon ik vandaag de verleiding dan ook niet weerstaan om de oogjes half te sluiten. Herbert Dijkstra doet op dit soort dagen altijd perfect dienst als slaapmutsje maar bij het woord finale veer ik plotsklaps rechtop. Ik zeg Herbert Dijkstra want ik was vandaag veroordeeld tot het kijken naar de NOS.  Samen met mijn oppaskindje zapte ik driemaal wanhopig alle kanalen weg maar ik vond geen VRT . Geluid uit en radio Tour aan is sinds Jacques Chapel ook geen optie meer. Het is maar een geluk dat de schoonheid van de massaspurt geen commentaar behoeft. Een overbodige column dus eigenlijk.

Kijksport

De eerste rustdag in de Tour geeft maar weer aan hoezeer wielrennen een kijksport is. Dagenlang kunnen we rond een uur of drie inschakelen om te kijken naar wielen die over asfalt rollen, naar een kleurrijke karavaan die door zomerend landschap trekt. Dit alles steevast begeleid door monotoon geronk en geklapper van respectievelijk motor en helikopter.

Dat geronk… dat heerlijke, geruststellende geronk! Alleen daar zou ik de tv al voor aanzetten. Dan zijn alle beelden van winnaars, verliezers, moedige strijders en klaarblijkelijke bezienswaardigheden nog fraaie extra’s.

Maar dan die rustdag. Niks geen geronk. De motoren rijden niet, de helikopters staan aan de grond. Asfalt is er wel, maar dan enkel naast het terras waar een ploeg wielrenners aan de koffie zit. En waar men aan het lezen is over voetbal – ook dat nog.

De lamlendigheid druipt af van al die koffiedrinkende wielrenners en fietsenwassende mechaniekers. Er is echter een ploeg die doorheeft hoe je van zo’n oersaaie Tourdag nog wat kunt maken. Bij Phonak hebben ze namelijk een paar plaatjes geschoten van de heup van hun kopman. Het gaat niet best met die heup, aldus de begeleidende tekst, die via een persconferentie wereldkundig werd gemaakt. De kopman zelf, Floyd Landis, vertelde met een halve grijns dat het reuze zeer doet en dat hij toe is aan een nieuwe als de Tour is afgelopen.

Waar hebben we zoiets eerder gehoord? Inderdaad: in de Tour van 2003. Toen hadden we de ‘King of Pain’, Tyler Hamilton. Die reed in de rondte met een scheur in zijn sleutelbeen. De man had gevoel voor drama en liet zich een schouderband aanmeten die bij elke bergetappe van betekenis prominent in beeld kwam. Hij werd in die Tour vierde. Dus hij zette én een topprestatie neer, én hij had de status van Tourheld weten te verwerven.

Ik gok erop dat Landis hetzelfde voor ogen heeft. Netjes tweede staan in het klassement, maar tsjonge jonge, wat doet die heup ondertussen een pijn! Na dat verkrampte gehark op die tijdritfiets verwacht ik heel wat gekke bekken in de bergen. Want Landis wil ook een Tourheld worden. En hij weet waar het gros van zijn publiek zich bevindt: voor de buis.