Droom

In de nacht voor de laatste etappe had ik een merkwaardige droom. Het was zo’n droom waarin het een tijdje duurt voordat je door hebt wat de situatie is en wat jouw rol daarin dan mag wezen.

Het begon vormloos en vaag. Ik liep door een schemerige, betonnen tunnel. Er was net genoeg licht om te zien dat ik langs een enkele rij mensen liep. Schouders, achterhoofden, allemaal even anoniem. Meer zag ik niet.

Op een bepaald moment merkte ik dat de gang verderop steeds lichter werd. En ineens werd ik vergezeld door een man in een wit overhemd met een zonnebril en een koptelefoon op. Hij begeleidde mij behoedzaam naar wat de voorkant van de lange rij leek. Toen inderdaad bleek dat de rij eindig was, zag ik daar een man in een groene trui en een man in een bolletjestrui staan. Ze stonden op mij te wachten.

De situatie werd me steeds duidelijker, maar het bleef gissen naar mijn rol. Wie of wat was ik?

Pal achter de man in de bolletjestrui en de man in de groene trui bevond zich de uitgang van de tunnel, die me nu opviel als een soort spelerstunnel van een voetbalstadion. Door het reflecterende zonlicht kon ik vaststellen dat die twee inderdaad Rasmussen en McEwen waren. Ik concludeerde verder dat de figuren erachter de andere renners van het peloton moesten zijn.

McEwen knikte respectvol toen hij mij zag, en maakte dienstbaar plaats. Rasmussen had een ronduit bewonderende blik in zijn ogen, hij schudde me krachtig de hand. Uit verlegenheid keek ik naar beneden, naar die magere hand van Rasmussen, en toen viel me pas op dat mijn arm in een geel jasje stak. Ik bekeek mezelf wat beter en zag grote logo’s met ‘LCL’ erop. Le Crédit Lyonnais. Het was onmiskenbaar de gele trui.

Even dacht ik: allemachtig, hoe heb ik dat klaargespeeld? Maar kort daarna besefte ik dat ik eigenlijk Floyd Landis was, en op het moment dat ik dat doorhad, spatte de droom natuurlijk uit elkaar.

Met tegenzin werd ik wakker. Want wat had ik graag nog wat langer de drager van het geel willen zijn, de winnaar van de Tour de France. Wat had ik graag die geweldenaar willen zijn die met een spectaculaire solo het respect van het complete peloton afdwong. Maar ik was gewoon weer mezelf. En de echte geweldenaar mocht ondertussen lekker wel blijven genieten – van een droom die hij zelf gemaakt had.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>